دلنامه های پرنیان مجنون

من با عبور ثانيه ها خرد می شوم، از حمل اين جنازهء هشيار خسته ام!!!

parnianemajnoon — Mon, 12 Mar 2007 14:37:17 GMT

تنها...!

تنها کلمه ای که می شود بر من و هوای غریبانه ام جامهء صفت کرد...!

تنها بودم! تنها راه می پیمودم! تنها نگاه می کردم! و شب نشینی هایم به تنهائیم آغشته بود...!

اکنون نیز تنهایم! تنها می نویسم! تنها می نوازم! تنها می خوانم! و تنها صلیب سنگین زندگی را بر دوش می کشم...!

من نیز مسیح تنهایی زندگی خویشم! به تنهایی خداوند مهربانم...!

با اینکه سرآغاز فصل سرسبزی و زندگی است، اما اکنون نالهء خرد شدن پیکر مردهء صدها برگ ناامید، تنها صدای خردشدن تن ها...، تنها صدایی است که حکایت از تنهائیم دارد...!

بی هدف قدم برمی دارم! با پاهایی که حتی با یکدیگر غریب اند، و دستانی که همیشه در خوابگاه عدم و تاریک جیب هایم آرمیده اند و به کابوسی چنان گرفتار...!

چند تار مو سوا از باقی مردگان، طغیان منشانه روی پیشانیم آرام می خزند!!!

حتی خداوند هم غرق در تنهائیم می شود! زندگی روی گونه هایم آرام می خزد! راه می روم، با گام هایی بی معنی! پاهایم دیوانه وار می لرزند...!

خندهء کودکی، به ژرفای سکوت یک دیوانه، به دردناکی ناله های یک زن تازیانه خورده و به سوزناکی فرو رفتن دشنه ای از پشت بر قلب قهرمان افسانه هایم در برابرم نمایان می شود...!

چشم های خسته از بیداریم را آرام و به رسم روزگاران می چرخانم! صورت کودکی زشت در برابرم نمایان می شود! و چه زیباست!! حتی زشت ترین کودکان هم زیبایند...!

چند ثانیه از گذر سرد عمرم را با نگاه تمسخرآمیز آن کودک هم بستر می کنم، ولی نگاهم تلخی هیچ نگاه دیگری را نخواهد چشید...!

باز می گذرم! چرا که برای گذشتن آفریده شده ام...!

آسمان سرخ غروب، برگ های به خون غلتیدهء سرخ، پائیزی سرخ...! ولی هیچ یک به سرخی اندوهی که در قلب نهفته دارم، نخواهد بود...!

غروب برایم نوید اندوهی بیشتر می دهد! و خورشید؛ که هیچ گاه نگاهی در من نیفکند و من نیز در او، آرام آرام، به آرامی یک عمر بی حاصل خود را پشت دوردستان در افقی مبهم پنهان می کند! گاهی می اندیشم که قصد بازی با مرا دارد، و شاید فریب...!! هر روز که تنهایی مرا به نظاره می نشیند دلش به رحم آمده آهنگ رهانیدم را می کند! خود را آرام آرام به افق می کشاند تا به دنبال او راهی شوم! بی خبر از اینکه مرا دیگر پای رفتن نیست...!

آری! هر غروب به امید نجات من از بند تاریک تنهایی، خود را به گوشه ای می کشد و پاسی از گذرش را برایم منتظر می ماند! بی آنکه خبری از من باشد! پس خسته از اندوه من به خوابی زجرآور می رود! کابوس مرا می بیند! و هر صبح به امید رهانیدم از این بند برخاسته، و به آرامی رفتنش باز می گردد...!!!

ولی آیا نمی داند که من محکومم...؟؟؟!! محکوم به سکوت...! تنهایی...! و بیداری...!

او دیگر رفته است! و مرا در تاریکی شب، بیدارتر از همیشه، تنهاتر از هر زمان رها کرده است...!

همچنان قدم برمی دارم!! خسته تر و بیدارتر...! همه در خوابند...!

تمام مردگان! تمام سلاخان! تازیانه زنان...! و تنها تازیانه ای که من اکنون سنگینی و دردناکیش را بر پشت خونین خویش حس می کنم، تازیانهء اندوه است؛ که بیداری با شدتی هر چه تمام، و به سنگینی انتقام شیاطین می نوازد...!!!

من يک رهگذرم!

خسته و تنها

گمشده در وادی غربت

تشنه لب، بيجان و بی‎رمق!

در پيش رويم سرابی بيش نيست

به پيش می‎روم، به اميد "اميد يافتن"

جرعه‎ایی صفا، صميميت و محبت

اما...! سرابی بيش نيست!

ره پيش روی، آکنده ز خار و خاشاک

خارهای نامرادی و بی‎وفائی

آزار دهندهء دلهای خسته و خونين

بر جای مانده در ره دلتنگی

رد پای محبت و دوست داشتن

اما...! گنگ و نامفهوم!

در وادی تنهائی، قطره‎ ایی اشک...!

تنها مونس و همدم تنهائی

چکيد، بر خاک رفت، ناپديد شد

و باز هم...! من هستم و اين ره بی پايان

خسته و تنها

گمشده در وادي غربت

تشنه لب، بيجان و بی رمق

بدنبال جرعه ائی... عشق!!!

هوای تازهء دل...!

parnianemajnoon — Tue, 07 Nov 2006 18:47:35 GMT

تا حالا شده در اوج نا امیدی و...!!

اتفاقی جالب باعث بشود که حال و هوای شما عوض بشود؟! یا اینکه احساس کنید خانهء دلتان سرشار از عشق و امید شده است؟!...

می دانم که همهء شما یک جورائی درگیر این حس و حال بوده اید یا شده اید و آن را به معنای واقعی تجربه کرده اید...!

من نیز احساس می کردم همهء درها به رویم بسته شده است! دل شکسته و ناامید! ولی ناگهان...!!!

شاید بهتر باشد چیزی نگویم و تنها حرف خود را با شعر زیر بیان کنم!!!

آرزو دارم زینت بخش دفترچهء دلتان عشق باشد و امید و دیگر هیچ...!!!

یه آدم تو نیمهء راه

تو دلش یه عالمه آه!

توی جاده دل پریشون

تو شبا منتظر ماه!

یه دفعه یه نور امید

از بالا تو آسمون ها!

می تابه رو قلب خسته اش

رنگش از رنگین کمونها!

حالا اون سقوط رنجو

با چشاش داره می بینه!

از دل روزای رفته

خاطراتشو می چینه!

توی کوچه ها می پیچه

عطر شعر عاشقونه!

از هوای تازهء دل

می خونه چه بی بهونه...!!!

عید عبادت بر قلب عاشقان مبارک باد!!

parnianemajnoon — Mon, 23 Oct 2006 18:28:36 GMT

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت!

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت!!!

چقدر زود گذشت! درست مثل یک چشم بر هم زدن! و چقدرخداحافظی با این ماه بزرگ سخت است! اما مشق دلدادگی و تمرین عاشقی هیچ وقت به پایان نمی رسد! و ای کاش نفس های ما موسیقی متن دعای ابو حمزهء ثمالی بود...!

داشتم خاطرات این روزهای خوب رمضان را ورق می زدم! دیدم چه زود لحظهء خداحافظی رسید! عمر این سفر معنوی چقدر کوتاه بود...!

دارند چمدان خدا پرستی را جمع می کنند و با خودشان می برند! پیراهن تقوی، سجادهء توبه، تسبیح اشک...!

دلم می خواهد یک بار دیگر در این باغ دعا قدم بزنم! دعاهای این باغ لطیفند مثل برگ گل! با طراوتند مثل بهار، که همهء آنها پا در میانی می کنند برای آشتی با حضرت دوست...!

اکنون پا شده ام و آمده ام در کوچهء سحر، هوای دست نخوردهء صبح این سرزمین صورتم را نوازش می دهد! باز هم ماه رمضان برای خانه ها چشم روشنی آورده است! برکت سحری، آغاز روزه داری، شعر بلند شب بیداری...! ولی! آسمان بدون ماه چقدر از هم صحبت خالیست! انگار همین دیروز بود که هلال ماه، برکت روزی حلال این ماه را به ما یاد آوری کرد! ولی! غصه اتون می گیرد، اگر بگویم دیگر غروب ها با "ربنا ..." کسی سفرهء دل پهن نمی کند! دیگر سحرها کسی با "اللهــــم انی اسئلک...." بخت خفتهء ما را از خواب بیدار نمی کند...!

ماه رمضان! ماه خوب خدا!

داری می روی سفر؟! ۱۱ ماه می خواهی بر نگردی؟! دلم می خواهد خوب نگاهت کنم! داری می روی و من را با این گرگ های گناه تنها می گذاری؟! دلت می آید؟! گردن کلفت های محلهء معصیت دوباره می خواهند بیایند! می خواهی من را با این بازوی بی زور کنار خیابان زندگی رها کنی؟!...

دلم می خواهد به تو سلام کنم! آخ که چقدر دل آدم برای سلام پـُر است...! آن خداحافظی که قلب آدم تند تند می زند و دست خالی آدم رو می شود!! دلم می خواد به تو بگویم: سلام ماه رمضان...! و خوب می دانم این جمله که از دهان من بیرون بیاید، یک سنگ برمی دارد و در جام چشم هایم می زند تا اشک در چشم هایم بنشیند! تازه یادم می آید که تو داری خداحافظی می کنی...!!!

و اما؛ ما مسافر شهر رمضانیم، اما نباید خیال کنیم سفر تمام شده است و باید کوله بار سفر را زمین بگذاریم و برویم! نـــــه...!!!

سفر تازه شروع شده است و ۳۰ روز روح و جانمان را از ناپاکی ها ستردیم! و امروز مثل کودکی پاک و رها باید میلاد خویش را جشن بگیریم و از نو شروع کنیم...!

آیا شنیده ای حاجی وقتی از مکه بر می گردد پاک و بی گناه است؟!

آیا میدانستی وقتی حج تمام می شود جواز گناهش بعد از بازگشت گشوده می شود؟!

اکنون همانند حاجی هستیم که از مکه برگشته است! باید مانند پرستاری شفیق با ذهنی مضاعف از کودک روحمان مراقبت کنیم!

خدایا! الها! پروردگارا!

یک دست دعا دارم که مثل کاسهء گدایی به سمت تو دراز شده...!

خدایا! در این صحرای رمضان، سواد آبادی عشق و آلاچیق محبت تو را من با همین کوره سواد دهاتیم پیدا کردم...!

خدایا! من بلد نبودم همهء دعاهای این شهر را بخوانم! ولی دست کمش این بود که: بر روی دستمال دستم همهء آبرویم را بخاطر تو گریه کردم...!

خدایا! یادم دادی که با این ماه خداحافظی نکنم و هیبت این ماه را حیای چشمم بکنم! بگذارم گناه از من بترسد...!

خدایا! در این شهر رمضان من غریبهء آواره را راه دادی! من کجا و طواف شب قدر کجا؟! من کجا و عزاداری برای مولا علی(ع) کجا؟!

بار خدایا! بر محمد و آل محمد درود فرست و مصیبت و اندوهمان را به رفتن ماه ما خیر و نیکی عوض ده! و برای ما در روز عید و روز روزه گشودنمان مبارک و نیکو گردان! و آن را از بهترین روزهایی که بر ما گذشته است قرار ده که جالبترین و بدست آورنده ترین روزها برای عفو و گذشت، و نابود کننده ترین برای گناه باشد! و برای ما آنچه از گناهانمان که پنهان و آنچه آشکار است را بیامرز...!

بار خدایا! با گذشتن این ماه از گناهان ما بگذر! و با بیرون رفتن آن ما را از بدی هایمان بیرون ببر! و بوسیلهء آن ما را از نیکبخت ترین اهل آن ماه و از با نصیبترین ایشان در آن و از بهره مندترین آنان از آن قرار ده...!

بار خدایا! ما را در روز فطر و روزه گشودنمان که آن را برای اهل ایمان روز عید و شادی و برای اهل دین خود روز اجتماع و گرد آمدن و روز تعاون و کمک کردن به یکدیگر قرار دادی، از هر گناهی که آن را انجام داده ایم، یا کار بدی که پیش از این کرده ایم، یا اندیشهء بدی که در دل داشته ایم، بسوی تو توبه و بازگشت می نماییم! توبهء کسی که رجوع به گناهی را در دل نمی گذراند، و پس از توبه در گناهی باز نمی گردد! توبهء خالصی که از شک و دو دلی پاکیزه باشد! پس آنرا از ما قبول فرما و از ما راضی و خوشنود شو، و ما را بر آن ثابت و پا بر جا گردان...!

بار خدایا! ترس کیفر ترسیده شده(دوزخ) و شوق و دوستی پاداش وعده داده شده(بهشت) را روزی ما گردان تا اینکه لذت و خوشی آنچه(آمرزشی که) از تو می خواهیم و اندوه آنچه(کیفر بر گناهانی که) از آن بتو پناه می بریم دریابیم...!

بار خدایا! از پدران و مادران و همهء هم کیشان ما هر که از ایشان در گذشته و هر که در نگذشته تا روز رستاخیز در گذر...!

بار خدایا! ما را در تقصیر از ادای حق خود ملامت و سرزنش مکن، و عمرهای ما را که در پیش است به ماه رمضان آینده برسان! و چون ما را به آن ماه رساندی، بر انجام عبادت و بندگی تو که شایستهء توست یاریمان فرما! و بر رعایت فرمانبری که سزاوار آن ماه است برسانمان! و عمل شایسته ای را که سبب بدست آوردن حق توست در دو ماه(ماه رمضان کنونی و رمضان بعد) از ماه های روزگار برای ما روان ساز و ما را برای بجا آوردن آن توفیق ده...!!!

آمین! یا رب العالمین!

عید سعید فطر را به شما عاشقان الهی تبریک می گویم! و امیدوارم تمامی طاعات و عباداتتان مورد قبول حق تعالی قرار گرفته باشد...!

مثل همیشه از همهء شما عزیزان التماس دعا دارم!!!

خدایا! من بی تو هیچم! هیچ...!!!

parnianemajnoon — Sat, 07 Oct 2006 18:04:16 GMT

گاهی ما آدم ها توی گذران روزمرهء زندگیمان ناگهان با چیزی برمی خوریم که کاملا" متحول و شگفت زده می شویم! آن چیز می تواند هر چیزی و هر کسی باشد! حتی چیز معمولی که بارها با آن مواجه بودیم و خیلی راحت از کنارش گذشتیم! اما چرا یکدفعه آن چیز باعت تغییر و دگرگونی تو می شود؟! باعث تلنگری عجیب به روح و وجودت می شود؟!...

همهء عجیب بودن آن بر می گردد به موقیعت و زمانی که ابراز می شود! برمی گردد به خواسته هایی که در آن زمان به دنبالشان هستی!...

و حالا این اتفاق عجیب برای من افتاده است! و من کاملا" بهت زده و گیج از این تلنگر...!!!

واقعا" نمی دانم چه چیزی باید بگویم؟! چگونه ابراز کنم؟! شاید هم می دانم، اما می خواهم که تنها و تنها از برای خود نگهش دارم! چرا که نشانه ای زیبا و عظیم از خدای مهربانم است!...

« شخصی در خواب خودش را در صحرایی می بیند، كه صحرای زندگی او بود! همهء صحنه های زندگیش از جلوی چشمانش رد می شدند و در همهء آن صحنه ها 2 رد پا بر روی شن های صحرا وجود داشت! یكی رد پای خودش و دیگری رد پای خدا...!

ناگهان چند صحنه از صحنه های سخت زندگیش را می بیند كه فقط یک رد پا در آن وجود داشت!!

از خواب كه بیدار می شود، می نشیند و با خدایش راز و نیاز میكند كه: ای خدا! مگر تو وعده نداده بودی كه من بندگانم را در تمام مراحل زندگی كمک می كنم و تنهایشان نمی گذارم؟! پس چرا در مشكلات مرا به حال خودم واگذار كردی و تنهایم گذاشتی؟!!

ندایی از آسمان برآمد كه: بندهء من! من در آن صحنه ها تو را در آغوش خود گرفته بودم و حمل می كردم...!!!»

من بارها و بارها با این داستان کوتاه و عمیق مواجه شده بودم! و شاید همهء شما نیز آن را خوانده اید! اما می دانید؛ هیچگاه تا به این زمان از عمر کوتاه خود به مصداق راستین آن نرسیده بودم! شاید قبلا" نمودهای بسیاری از آن می دیدم و آن را به خیال خود درک می کردم، اما حال معنای آن را با همهء وجود می فهمم و همین اعتقاد و ایمانم را محکم تر و راسختر می کند! عشق وجودیم را به پروردگارم فزرون تر می نماید!

زندگی به مانند یک صفحهء تازه و سفید است، که هر روز صبح ما را از خواب بلند می کند، می آورد و می نشاند بر سر راه کلی ماجرا!!!

و حال من به واقع می دانم که اگر با اویی که آن بالا بالاهاست یا که با بازیگوش بغل گوشم، رفیق صمیمی باشم، برایم کلی پارتی بازی می کند! برایم خیلی جاها مخفیانه کمک هایی می دهد که همه را انگشت به دهان می گذارد...!!!

پس حال من دستم را برای همیشه به او می دهم و اینبار با همهء وجود می گویم که:

خدایا! مرا به خودم وامگذار که بی تو تنهای تنهایم! بی تو هیچم...!!!

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند

هر چند راه به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زاهدان سیاه کار خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ار ز داغ گناهی سیاه شود

بهتر ز داغ مهر نماز!

از سر ریا نام خدا نبردن از آن به

که به زیر لب بهر فریب خلق بگویی خدا! خدا!!

مرا چه غم که شیخ شب در میان جمع

بر رویمان ببست به شادی در بهشت

او می گشاید، او که به لطف و صفای خویش

گویی که خاک طینت مرا ز غم سرشت...!!!

رمضان ماه تقریب عاشق و معشوق...!!!

parnianemajnoon — Sun, 24 Sep 2006 19:45:11 GMT

خوابیده ام در خلوت شب هایم! در تاریکی نمور احساسم! همه جا سکون، همهء امتدادها در مبهم ترین روزنه منتظراند؛ توهم فوران می زند، و امروز، روز دیگریست...!

بیدارم کن! از این خواب قدیمی غافلان، تا سحرم را با جرعه ای از نام تو آغاز کنم و روزه بگیرم، روزهء نور، روزهء انتظار، روزهء صبر...!

پس روزهء مرا جزوء روزه داران حقیقی قرار ده! و تردید را از عبادتم بستان! و آن را جزوء عبادت کنندگان صمیمی ات قرار بده! هر چند که در خبط و عصیان غوطه ورم، به متحولی این روز جرمم را ببخش!

باشد که قلب چرکینم از رحمانیت تو صیقل یابد و زمستان دلم در "شهر مبارک رمضان" تو بهاری شود! ای معبود جهانیان...!!!

ماه رمضان هم آمد! راستش این ماه یک جورایی است! حالتی در آن است که نمی شود آن را توصیف کرد! سخت است! باید هر کسی خودش لمس کند، تا بفهمد مزه اش چیست؟!

آن سحر بیدار شدن هایش، بی خوابی هایش، گشنگی هایش، تشنگی هایش، دعاهای هنگام سحر و افطار، ربنائی که می گوید و در آن هنگام موی را به تنت سیخ می کند، و به میهمانی خدا رفتن!! همه و همه برای خودش دنیایی دارد...!

وای خدای من! به راستی این ماه چه ذوق و شوقی را با خود دارد! چه نور و برکات و احساس های پاک خدایی را همراه خود می آورد!

هر سال قبل از اینکه ماه رمضان آغاز شود، ذوق و شوق زیادی دارم! از اینکه ماه رمضان نزدیک می شود، از اینکه مهمانی بزرگ خدای مهربانم شروع می شود، از اینکه حداقل یک ماه از ماه های سال را گناه و معصیت کمتری انجام می دهم و حداقل پیش خدای مهربانم روسفیدترم، از اینکه در هر قدمم عبادت است، از اینکه همهء سعی خود را بیش از پیش می کنم تا از کوچکترین گناه به دور باشم، از اینکه به خدای مهربانم نزدیکترم، از اینکه خدای مهربانم میزبان من خواهد بود، از اینکه لحظهء خوش افطار را باز تجربه می کنم، از اینکه شب قدر دیگری را باز در پیش خواهم داشت...!!!

آری! از همهء این زیبائی ها خوشحال می شوم و در پوست خودم نمی گنجم! آنقدر شاد می شوم که چند روز پیش از آغاز ماه به استقبالش می روم و روزه می گیرم! هیچگاه از اینکه باید 30 روز تمام، مدت زیادی گرسنه و تشنه بمانم گله مند و شاکی نبودم! چرا که هیچگاه احساس تشنگی و گرسنگی را احساس نکردم! آنقدر غرق در شادی های این ماه می شوم که حد ندارد! ماه رمضان از کودکی برایم خاطره های زیادی را در ذهنم باقی گذاشته است! خاطره های قشنگی که هر سال تکرار می شود و مرا مشتاق تر می کند:

دو روز قبل از ماه رمضان که روزه می گرفتم...!

سحری های ماه رمضان که در خانوادهء ما همیشه پر از شادی است! چقدر بابایی سر به سرمان می گذارد، وقتی می خواهد بیدارمان کند، و چقدر شیطنت می کنیم...!

وقت نماز صبح که خانوادگی با هم پشت بابایی نماز می خوانیم و عرش دنیا را سیر می کنیم...!

روزهای ماه رمضان که پر است از لذت خواندن کتاب آسمانی خدای مهربانم، ذکرهای شیرینی که می گویم، نمازهای خالصانه ای که با لب های خشک خودم می خوانم...!

روزهایی که در کنار دوستانم و استادان زندگیم به فراگیری بیشتر قرآن خدای مهربانم و احکامش می پردازم! روزهایی که همیشه صدایم و ذریهء ائمه بودنم برایم بیش از پیش دردسر می شود که باید من هم حتما" هر روز این ماه را همراهیشان کنم و با آنها بخوانم...!!!

وای! این قسمت خاطراتم برایم از همه قشنگتر است که همیشه در ماه رمضان برای اینکه سر به سر دوستان و خانواده و همکلاسی های خودم بگذارم، دائما" اعلام ساعت می کردم و دقیق به آنها می گفتم که چقدر به افطار مانده است: از الان دقیقا" 4 ساعت و 25 دقیقه و 7 ثانیه به افطار باقی مانده است!!! بیچاره ها با این اعلام ساعت های من اگر گشنه نبودند، گرسنه می شدند و احساس ضعف می کردند...!

یک ساعت قبل از افطار همیشه خانه بودم و با خواهر و مامانی سفرهء افطار را می چیدیم! همیشه با خواهر جان سر تزئین سفرهء افطار دعوا داشتیم و کل کل می کردیم! چه چیزهایی که در سفره نمی گذاشتیم: 3 نوع خرما (خرمای سیاه، رطب، خرمای خشک)، 2 نوع پنیر (تبریزی و خامه ای)، کره، چند نوع مربا، خامه، حلوا شکری، بامیه و زولبیا، انواع نان(لواش، سنگک، بربری، بربری فانتزی، نان شیرینی، نان تست، نان روغنی)، شیر، چایی، آبمیوه، سبزی، سالاد، سوپ، غذا و یک قرآن کوچولو با یک کتاب دعای کوچولو...! همیشه بابایی از اینکه این همه خوراکی توی سفرهء افطار می گذاشتیم، ناراحت می بود و به همهء ما می گفت: مگر سفرهء افطار نیست؟! مگر نیستند کسایی که همین نان و پنیرش را هم ندارند؟! چرا اینقدر...!!!

همیشه سر سفرهء افطار همهء خانواده جمع هستیم! هیچگاه بابایی بیرون از خانه افطار نمی کند! یعنی بابایی اصلا" عادت ندارد بدون خانواده چیزی را بیرون بخورد! بقول خودش عذاب وجدان می گیرد که خودش چیزی را بیرون بخورد و خانواده اش از آن چیزی نخورند! همیشه به بابایی به خاطر این حس خانواده دوستیش افتخار می کنم...!

نزدیک های وقت افطار همه سر سفره می نشینیم و هر کسی در دل خودش دعایی می کند و دعاهای نزدیک افطار را می خواند! وقتی الله اکبر گفته می شود همه با یک خرما افطارمان را باز می کنیم و هر کسی هر چیزی که دوست دارد می خورد! بعد از آن حالا سر این دعوا است که چه کسی سفرهء به این شلوغی را جمع می کند...!!!

وای خدای مهربانم! ماه رمضان چه صفایی دارد! هر سال ماه رمضان پنجشنبه ها و جمعه های آن خانهء اقوام دعوت هستیم و ما نیز همهء آنها را دعوت می کنیم! و این یک سنت برای خانوادهء ما شده است! همهء اقوام دور هم جمع می شوند و با هم افطار می کنند! هر سال بر سر اینکه چه کسی چه روزی دعوت کند، با هم بگو مگو می کنند! طوری می شود که دو هفته قبل از ماه رمضان هر کسی یک روزی را رزرو می کند! همیشه بعد از افطار سریال های تلوزیون را که با هم می دیدم! چقدر شاد بودیم! همه با هم می خندیدیم و لذت می بردیم! چه لحظات خوشی بود...!

شب های نوزدهم و بیست یکم و بیست و سوم برای من بهترین شب ها بودند! شب های قدر، شب های شب زنده داری، شب های راز و نیاز خالصانه و صادقانه با خدای مهربانم، شب های توبه و نیایش، شب های گریه...! در این سه شب به اندازهء همهء سال گریه می کردم و با خدای خودم حرف می زدم! هر سال این 3 شب خانهء دوست مامانی دعوت می بودم! مراسم بزرگی داشت! بزرگی آن تا به این حد بود که 4 هزار زن در یک حسینیهء بزرگ جمع می شدند و اعمال آن شب را انجام می دادند! دوست مامانی همیشه به من لطف داشت! چون صدای خوبی داشتم و قبلا" مداحی کار کرده بودم، دعای جوشن کبیر ان شب ها مال من بود! باید برای آن همه زن مراسم جوشن کبیرش را اجرا می کردم! به قول خودش من این دعا را با یک سوز دلی می خواندم که همه به راستی معنی آن را می فهمیدند و گریه اشان می گرفت! وقت مداحی که می شد، کارها به دوش دوست مامانی که مداح بزرگی هم بود، می افتاد و همهء چراغ ها خاموش می شد و دیگر هر کسی به خودش تعلق داشت و تا آنجا که دلش می خواست اشک می ریخت و با خدای مهربانش راز و نیاز می کرد...!

اما از امسال انگار دیگر لیاقت خواندن آن دعای عظیم و زیبا را برای همهء آن دلباخته های پاک ندارم! انگار دیگر این لطف زیبا و دوست داشتنی از من گرفته شده است...!!!

زمانی که موسیقی ناب و پر اشک مناجات از مساجد پر می گیرد، دست آدم های نیازمند به سوی طلب خدا به آسمان بلند می شود...!

هر کسی که این ماه و قدرش را درک کند، دست دلش را می گیرد و به بازار پر از ذکر و دعای رمضان می آورد...!

خدایا! الها! معبودا! پروردگارا!

نمی‎دانم لیاقت میمانی تو را دارم یا نه؟! نمی‎دانم مرا به درگاهت راهی هست یا نه؟! نمی‎دانم این بندهء گنه کارت را قابل می‎دانی یا نه؟! نمی‎دانم می‎توانم تو را دوباره فرا بخوانم یا نه؟! نمی‎دانم ضجه های مرا می‎شنوی یا نه؟! نمی‎دانم دوباره مرا می‎بخشی یا نه؟! نمی‎دانم...!

اما تو را قسم به حرمت این ماه پر برکت و پر فیض! مرا در این وادی نادانی و ناتوانی بیش از این سرگردان مکن! به من فرصتی دیگر ده تا از کینه، بدی، حب و بغض، بی ایمانی و گناه، خود را پاک کنم! فرصتی دیگر ده تا تو را بیابم...!

خدایا! من می‎ترسم! از تنهائی و از خشم تو می‎ترسم...!

خدایا! مرا در این امواج سرگردانی رهایم مکن! من بنده ائی ضعیف و نادان بیش نیستم! نور و لطفت را از من دریغ مدار...!

خدایا! الها! پروردگارا! معبودا!

میان این همه صفا، دل به دنیا بستم! اما هنوز هم این قلب برای تو جا دارد...!!

یکی سجادهء نیازش را به درگاه احدیتت گسترده و صورتش را غرق گلاب اشک کرده است! یکی به ستاره چینی رفته است، و دست هایش پر از ستاره است! یکی چشم در چشم اشک شمع سقا خانه دوخته است!...

خلاصه هر کسی، با همین چیزهای قیمتی در دسترسش به اینجا آمده است تا بتواند دل خدا را بخرد و ببرد!!!

و من بیدل و خسته، عاشق و آمادهء اوج گرفتن رو به آسمانت میکنم و می گویم:

غم دل با که بگویم؟! که دلدار تویی!!!

خدایا! شرمنده ام...!

عطر سجاده های امام سجاد(ع) همه جا را عطر آگین کرده است! من به کدام سجاده ام دل خوش کنم؟!!

خدایا! وقتی آینهء غیرت در کربلاست! من روبروی کدام صنمی از این دنیا به پیرایش خود بپردازم؟!!

خدایا! با هر اسمی که دوست داری بخر! من حرفی ندارم! فقط بخر...!

ذلیلم و زردم مثل شله زردای نذری مادر جان...! در مانده و سیاهم مثل پیراهن های مشکی تاسوعا و عاشورا...! شرمنده و آشفته ام مثل موهای آشفتهء صحرای کربلا...!

خدایا! قربان عنایتت! بخر معبودا! بخر الها! بخر پروردگارا...!

دست رد به سینهء نیازمند مغفرتت مزن...!!!

خدایا! الها! پروردگارا! معبودا!

رزق ما را از این میهمانی، رحمت و مغفرتت قرار بده...!

و لذّت ما را از هر چه جز رضایت توست برهان...!

و یاد خود را عیش مدام ما بفرما! بهشت هم بی تو برزخ بی روح تکرار است...!

چنان کن که جز حمد تو نگوییم! جز گل وجودت نبوییم! و جز وصل به عشقت نپوییم...!

دست توسل و ریسمان های توکل، بال های پرواز ماست! رشتهء اتصال ما را از خودت جدا مکن...!

و در غرفه های آسمانی، همنشینانی آسمانی برایمان قرار ده...!

رمضان ماه تقریب عاشق و معشوق، هم بر عاشق و هم بر معشوق مبارک بادا...!!!

پرنیان مجنون از خدای مهربانشان قبولی طاعات و عبادات شما دوستان عزیز را خواستار است و از حضرت حق عاقبت به خیری دو دنیا را برای شما آرزو می کند!!!

و پرنیان مجنون تنها یک خواهش از شما عزیزان دارد : در نیایش هایتان، در هنگام سحر، بر سر سفرهء افطار از او هم یادی کنید و التماس دعای او فراموشتان نشود...!!!

و در آخر:

اَللّهُمَ عَجِل لِوَلیکَ الفَرَج...

فصل خزان با خاطره’ زیبای برگ ریزان آمد...!!!

parnianemajnoon — Thu, 21 Sep 2006 13:03:22 GMT

باز فصل خزان آمده است! باز فصل برگ ریزان آمده است! باز ماه مهر آمده است! ماهی که زیباست؛ با برگ ریزانش، خش خش درختاش، نم نم بارانش...!

ماه مهر؛ ماه مهر و محبت است! ماه درد دل و صحبت است! ماه صفا و صمیمیت است! ماه مهر ماهی است که آغاز باران است! آغاز شب های بلند با مهتاب است...!

اما افسوس که ماه مهر ماه از یاد رفتن خاطره هایی به رنگ سبز است! خاطره های سبزی که در این ماه از یاد می روند و به رنگ زرد در می آیند!!!

مهر آمده و قلب من هم به رنگ خزان شده است! مهر آمده و غروب دلگیر زودتر از همیشه رنگ خودش را به رخ همهء ما کشیده است! آسمان بغض می کند و می بارد! می بارد تا از کوله بار خستگی هایش رها شود! مهر آمده با بارانش، با خزانش! فصل سفر آمده است! فصل غصه ها و قصه ها رسیده است! با کوله باری از سردی و یأس آمده است! باز هوا دلگیر شده است! باز شب ها نفسگیر شده و باز برگ های زرد و بر باد رفته چشمگیر شدند...!

مهر آمده اما با کوله باری از غم و غصه آمده است! آمده است که سلامی دوباره به درخت های سبز بکند! باد خزان با نفرت آمده و نگاه بدی به برگ های درخت های سبز کرده است! آری! خزان با زیبایی و نفرت خودش آمده است! فصل در به در کردن برگ های خسته و دلشکسته آمده است! فصل طلوع غم انگیز خورشید فردا آمده است...!!!

از بچگی عاشق فصل پائیز بودم! همیشه تابستان ها وقتی به ماه شهریور نزدیک می شدیم خوشحال می شدم و به همه می گفتم دارم بوی پائیز را حس می کنم! فصل پائیز را فقط به خاطر یکی از زیبائی های آن دوست دارم! زیبایی که بینظیر است! فصل پائیز را به خاطر برگ ریزانش دوست دارم! برگ های رنگارنگی که در هیچ مغازهء رنگ فروشی نمی توانید لنگهء رنگ آنها را پیدا کنید! وقتی آنها را می بینم که لرزان و سست بر روی درخت پابرجا هستند و منتظر بادی هستند که بیاید و هر لحظه باعث ریزش آنها بشود از شادی پر می گیرم! چون می دانم که هر لحظه ممکن است نقش زمین بشوند و زیر پای من قرار بگیرند و همین من را عاشقتر می کند...!

عاشق و دیوانهء راه رفتن بر روی برگ های خشک و زیبای پائیزم! وقتی صدای خش خش آنها را با راه رفتن روی آنها می شنوم حس خیلی قشنگی به من دست می دهد که حاضر نیستم با هیچ چیز دیگری عوضش کنم! ولی دلم می خواهد این حس را با کسی قسمت کنم، با کسی که روزی تمام زندگی و امید من باشد! کسی که عاشقش باشم و دیوانه و مجنونش باشم! با عزیزترینم...!!

شنیدم یکی می گفت: وقتی روی برگ ها راه می روی! وقتی صدای خش خش آنها را می شنوی! انگار داری قلب آنها را می شکنی! آری! تو داری صدای شکستن قلب آنها را می شنوی و خوب حسشان می کنی! برای همین هم وقتی بر روی آن برگ ها راه می روی، به فکر فرو می روی! و غمی در وجودت موج می زند! غمی که خودت هم نمی دانی از کجا ایجاد شده است...!

با خودم می گویم: برگ ها وقتی دلشان می شکند، صدای شکستنشان را می شنوم! صدای خرد و از هم پاشیده شدن دل آنها را می شنوم! اما وقتی دل آدم ها می شکند، هیچ صدایی را نمی شنوم! هیچ صدایی...!! وقتی دلی می شکند هیچ علامتی ندارد! هیچ نشانی از خودش به جا نمی گذارد! پس از کجا باید فهمید که دلی شکسته است؟! دلی خرد شده و از هم پاشیده است؟!...

وقتی خوب فکر می کنم؛ می بینم شکستن دل آدم ها هم صدا دارد! آری! صدا دارد! صدایی که فریاد خفه شده در وجودشان است! یک فریاد بلند که در سکوت و تنهایی زده می شود! فریادی که اگر از ته دل و با همهء وجودش بلند شود، مسبب شکستن دلش را نیست و نابود می کند!! آری! آن فریاد آه است! آه...!!! ولی هیچ کدام ما این آه را نمی شنویم، یعنی گوش شنوای آن را نداریم، شاید چون دلمان نمی خواهد که بشنویم، آن دل شکسته آه خودش را می کشد، اما ما دلمان نمی خواهد آن را بشنویم، ولی چرا؟! مگر نمی دانیم روزی هم دل ما می شکند، روزی هم ما غریب و تنها و دلشکسته می شویم...!

کاش هیچ دلی نشکند! کاش کسی دل کسی دیگری را نشکند! کاش اگر دلی شکسته می شود، حداقل آن آه از ته دلش نباشد! کاش صدای قلب شکستهء دیگران را بشنویم، کاش همدردی برای آن دلشکسته باشیم...!!!

آری! فصل خزان آمده است! فصل شروع کار و تلاشی دوباره! فصل درس و مدرسه و دانشگاه با خاطره های زیبا و دوست داشتنی آن! فصل طلایی سال! فصل عاشقان! فصل فراموشی ها!!

چرا فراموشی ها؟!! زیرا در این فصل آدم ها یکدیگر را فراموش می کنند، برای مدتی همدیگر را از یاد می برند، دیگر به خاطره هایی که با همدیگر داشتند فکر نمی کنند، خاطره های سبز و زیبایی که قبلا"با خودشان عهد بسته بودند هیچگاه آنها را فراموش نکنند! اما در این فصل فراموش می کنند! می دانی چرا؟! چون آنقدر غرق کار و مسائل خودشان هستند و آنقدر افکارشان مشغول است که دیگر جایی برای به یاد آوردن آن خاطرات و حتی کمی فکر کردن در مورد تو و یا دلتنگی برای تو نمی ماند! و تو برای مدتی فراموش می شوی و از یاد و خاطر آن پاک میشوی! از همه بدتر این است که تو به یاد اویی! هر زمان و هر لحظه و هر جایی که هستی به یاد او هستی و به او فکر می کنی و دلت می خواهد این را به او نیز ثابت کنی و بفهمانی که همیشه به یاد اویی!! اما نمی توانی چون دلت نمی خواهد مشغلهء دیگری برایش ایجاد کنی، چون دلت نمی خواهد مزاحم او بشوی و با این کارت او را در این شلوغی ها ناراحت و غمگین کنی، پس هیچ کاری نمی کنی! منتظر می مانی و فقط دلت را به این خوش می کنی که تو به یاد اویی و دوستش داری و با همهء وجودت خوشبختی و موفقیت و آرامش او را می خواهی و این بهترین و عزیزترین چیز برای توست و بالاتر از این هم نیست...!!!

پرنیان مجنون با خودش می گوید: اگر روزی عاشق کسی بودم، اگر کسی را با همهء وجودم دوست داشتم، اگر فصل خزان از راه رسید، همین فصل فراموشی ها، به عزیزترین زندگیم چه می گفتم؟ برای آن از فراموشی ها چه می نوشتم؟ می دانم که برایش می نوشتم:

عزیز مهربانم! درست است که فصل خزان زمان فراموشی هاست اما:

من به یادت هستم بهترینم! در غم هایم، در غصه هایم، در شادی ها و در خنده هایم به یادت هستم عزیزم! در غروب دلتنگی ها، زیر باران، لحظهء طلوع خورشید به یادت هستم عزیزم! لحظهء شکفتن گل ها، هر جای دنیا که باشم به یادت هستم عزیزم! لحظهء دیدار با بهار، لحظهء بوییدن عطر گل ها، لحظهء سفر کردن به آن طرف ابرها به یادت هستم عزیزم! لحظهء خوشبختیم، لحظهء تنهاییم، لحظهء پرواز پرستوهای عاشق به یادت هستم عزیزم...!!!

نازنینم! مهربانترینم! عزیزترینم! قشنگترینم!

تو هم به یاد من باش بهترینم! هر جا که هستی نام مرا زیر لبانت پیش خودت زمزمه کن و یاد و خاطرهء مرا در قلبت نگه دار عزیزم! لحظهء شادی هایت چشمایت را بر روی هم بگذار و پیش خودت احساس کن که من نیز کنار تو هستم! لحظهء غم هایت سرت را بر روی پاهایت بگذار و احساس کن که سرت را بر روی شانه های من گذاشته ای عزیزم! اگر بر روی برگ های خشک پائیز راه رفتی احساس کن من هم کنار تو هستم! اگر زیر باران قدم زدی احساس کن دست من در دستانت است و با هم زیر باران قدم می زنیم! اگر روزی احساس خوشبختی کردی به یاد من هم باش و بدان که تنها آرزوی من خوشبختی تو بوده است نازنینم! اگر روزی غم و غصه و تنهایی به سراغت آمد بدان که من هم مثل تو عزیزترینم در این سرزمین تنهایی ها غم و غصه دارم! خوشبخت باش تا من هم خوشبخت باشم! شاد باش تا من هم با لبخند و شادی زندگی کنم! امیدوار باش تا من هم امیدوار باشم و به یاد من باش تا من هم احساس کنم عاشقم و خوشبخترین انسان روی زمین هستم...!!!

آری! اینگونه به او خواهم گفت! اما کی و کجا؟! آیا آن روز می رسد؟!...

خدایا! الها! پروردگارا!

نکند تو هم زبانم لال در فصل پائیز مرا فراموش کنی! این بندهء سراپا تقصیر و حقیرت را از یاد ببری!!!

نه! تو خیلی بزرگی! بهترین دوست و رفیقم هستی! تنها محرم اسرارم هستی! درست است که من بدم، کارهای بدی می کنم، دلت را می شکنم! اما تو باز هم به یادم هستی! باز هم دستم را می گیری و تنهایم نمی گذاری!!

خدایا! باز هم می خواهم که تنهایم نگذاری! فراموشم نکنی! دستم را بگیری و به مقصد نهایی خودت برسانی...!!!

به یادم باش، به یادم باش، همیشه هم صدایم باش

هوایم باش، صدایم باش، رفیق لحظه هایم باش

همیشه هم صدایم باش، مثل من باش، عاشقم باش

بیا با من، بیا تا من، به آغوشم به رویت باز است

دلم با من، بدون تو، نمی سازه، نمی سازه

دارم آهسته آهسته، من از عشق تو می سوزم

به یادم باش، به یادم باش، تو ای یاد شب و روزم

بیا با من که من عاشقترینم، من همینم

بدون تو درخت بی زمینم، من همینم

بیا با من که پابند تو باشم، با تو باشم

دچار قهر و لبخند تو باشم، با تو باشم

من را از من بگیر و باورم کن، باورم کن

غزل های عشق را از برم، از برم کن، باورم کن

اگه خوبم، اگه بد، بدترم کن، باورم کن

مرا آتش بزن خاکسترم کن، باورم کن

بیا با من، بیا تا من، به آغوشم به رویت باز است

دلم با من، بدون تو، نمی سازه، نمی سازه

دارم آهسته آهسته، من از عشق تو می سوزم

به یادم باش، به یادم باش، تو ای یاد شب و روزم

به یادم باش، به یادم باش، همیشه هم صدایم باش

هوایم باش، صدایم باش، رفیق لحظه هایم باش

همیشه هم صدایم باش، مثل من باش، عاشقم باش...!!!

رفیق های نارفیق...!!!

parnianemajnoon — Sat, 16 Sep 2006 10:02:42 GMT

هی می نویسم! هی انتظار می کشم! هی می خندم! هی...!!!

هی رفیق با توام...! هی رفیق شب های تنهایی ام...!

حالا...! هی من بنویسم! هی بگویم! هی بخوانم! هی بگریم! و هی هزار روز بگذرد از این هی های من...!

هی رفیق خوب من! شهریور ماه رو به پایان است و من باز می نویسم...!

می نویسم از شادی ها، از طبیعت، از خنده هایم، از تو...!

و هی می روم پشت آن پنجره ای که غبار گرفته است! و هی منتظر تو می مانم! و تو...! هی نیا...! هی نیا...! هی...!

آنقدر اینجا از دلتنگی ها، تنهایی ها، از بی مهری روزگار و بی وفایی ها نوشتم، دیگر خودم هم خسته شدم! حالا می خواهم کمی استراحت کنم و دنیا را از آن روی سکه هم ببینم...!

من با صراحت کامل می گویم: همهء آدم ها روزهای خوبی و خوشی داشته اند در زندگیشان!! روزهایی که حاضر هستند همهء هستی خودشان را بدهند و فقط یک بار دیگر به آن روزها برگردند! پس نمی شود منکر خوبی ها و قشنگی های زندگی شد...!

من خودم بارها روزهای خوب و شاد زندگیم را اینجا و در این دنیای مجازی ثبت کردم! نوشتم...! روزهای عاشقی را نوشتم! روزهای جدای و فصل را نوشتم! روزهای تغییر و دگرگونی را نوشتم! روزهای موفقیت و پیروزی! روزهای شکست و تجربه را هم نوشتم! نوشتم! و شما خواندید و همراه من بودید...!

اما...! اما اینجا کجا و دنیای برون کجا...!!!

همهء آدم ها یک دوست، یک رفیق دارند و همیشه با او هستند! شاید تا آخر عمرشان و شاید هم نه...! ولی می دانند که همیشه یکی هست!!! ولی من...! به اندازهء همهء دلتنگی هایم، به اندازهء همهء تنهاییم، به اندازهء همهء عمرم دوست و رفیق دارم!! ولی می توانم به صراحت بگویم که هیچ کدامشان دوست نیستند!! چرا که همهء آنها اگر با من هستند فقط بخاطر خودشان است! بارها برایم اتفاق افتاده است؛ کسانی که ادعاشان می شد از همه رفیق تراند، از همه دوست تراند، از همه نارفیق تر بودند! و فقط از دوست بودن، آن وقت هایی را دوست هستند که خودشان به من نیاز داشتند! یا خودشان احتیاج داشتند! وقتی دیگر پر شدند از همه چیز، خیلی راحت بیخیال می شوند! و بعد هم انگار نه انگار که من را می شناسند! و آنقدر رسمی با من برخورد می کنند که گاهی اوقات متعجب می شوم از این همه رفیق های نارفیق...!!!

همیشه آن آدم هایی که بیشتر از همه به آنها خوبی کرده ام، یا بیشتر از همه با آنها بوده ام، زودتر هم رفتند!! نه اینکه برایم مهم باشد که اکنون نیستند، یا اینکه هستند...!! ولی بود و نبودشان فرقی نمی کند!!!

آری! می نویسم...! می نویسم که بدانم این دوستان من کجای زندگیم حضور دارند...؟!

دوستان خوب من وقتی پر از دلتنگی هستند، پر از تنهایی، پر از بی کسی، پر از نبودن یک همراه، پر از نبودن یک دوست دختر یا پسر در زندگیشان...، من را می شناسند!! ولی همین که جنس شان جور شد! یک رفیق تازه پیدا کردند، اصلا" حالم را هم نمی پرسند!!!

وقتی کارشان گیر دارد، یا وقتی خودشان بخواهند من را می شناسند! ولی وقتی همهء مشکلاتشان حل شد، همهء گرفتاری هایشان رفع شد، دیگر حالمم نمی پرسند...!!!

حالا من همهء اینها را نوشتم که به خودم بگویم: اگر خواستم بروم سینما، کوه، مسافرت، جشنواره، نمایشگاه، خرید و یا هر جای دیگر، به کسی نگویم!! چرا که میدانم کسی نیست!!!

حتی یک دوست ساده که؛ وقتی دلم گرفت می دانم او هست که به حرف هایم گوش بدهد! وقتی از نظر کاری و زندگی به جایی رسیدم که فقط بخواهم با کسی مشورت کنم، واقعا" مثل یک دوست کمکم کند! اگر یک شب داشتم از دلتنگی می مردم، بدانم او دوستم هست که با او حرف بزنم...! همین..!

آری! فقط همین! آیا خواستهء زیادی است، در حالی که بیش از اینها برای دوستانم بوده ام...؟؟!!

خدایا! الها! پرودگارا!

تو تنها دوست و رفیق باوفای زندگی من بوده ای و هستی و خواهی بود! تنهایم مگذار! مرا به خودم وامگذار! کمکم کن! چراغ راهنمای راه سخت صراط مستقیمم باش!!!

تنها و تنها تو را دارم و بس! تنهایم مگذار...!

کاش می دانستیم زندگی کوتاست!

کاش از ثانیه های زندگی لذت می بردیم!

کاش قلبی را برای شکستن انتخاب نمی کردیم!

کاش همه را دوست داشتیم!

کاش معنی صداقت را ما هم می فهمیدیم!

کاش هیچ کودک فقیری دیگر خواب نان تازه و داغ را نمی دید!

کاش دل هایمان دریایی می شد!

کاش می فهمیدیم زندگی زیباست!!!

و لذت می بردیم تا نهایت!

کاش می دانستیم که ما نمی دانیم فردا برایمان چه اتفاقی می افتد؟!

کاش بهانه ای برای ناراحت کردن دل های زخم خورده نبود!

کاش...! کاش...!

کاش...!!!

انتظار خورشید...!!!

parnianemajnoon — Sat, 09 Sep 2006 08:58:51 GMT

سلامی به وسعت کوچ پرستوهای عاشق به امید بازگشت!

ای مهربان! بگذار تا در میان ستاره های شب و تنهایی شب با تو سخنی داشته باشم! بگذار تا درد جدائیت که با غیبتت همهء تکیه گاه مظلومان از بین رفته بنالم! پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت، ولی می دانم که با حضورت در میان مردم هر قطرهء آن معنی یک دریا را می دهد! و گیاهانی که با نبودنت اجازهء زیبا شدن نداشتند، ولی با تو گلستان می شوند! اما افسوس که بوی غیبتت به مشام تنهائیم می رسد!

ای آقای من! شنیده ام که با نماز خواندن شماست که خورشید جان می گیرد و با هر نفس شماست که روشن تر می شود! آخر از حریم کدامین بهاری که عاشقانت با شنیدن نامت به قامت سبزت می ایستند و قلب هایشان را به سوی شما روانه می سازند! من می دانم که دل شما مانند دریا پاک است، پس چرا ای سرو امت، ظهورت را تجلی نمی کنی؟! طوفان های دریا برای شما حباب است، پس آخر چرا ما را در این سرزمین آفتاب، چشم انتظار گذاشته اید؟! روئیدن خورشید از خاک، معنای وجود تو را می دهد و بهار را در نام شما می جویم!...

عزیز دلم! چه شب ها و روزها که نام تو را بر زبان جاری می ساختم و به یادت همیشه دلم آهنگ انتظار را می نوازد و با پای برهنه در جاده های انتظار قدم بر می دارد!...

گلدسته های مسجد جمکران در خیال رسیدن نام زیبایت به گوششان در اوج آسمان دعا می خوانند و گنبد جمکران در زیر آسمان غم آلود دل های عاشقان چشم انتظار، کبوتر تو می باشد! عاشقانی که به مسجد جمکران می آیند، سر بر دیوار جمکران می گذارند و با چشمانی اشکبار تو را یاد می کنند و با دل سوخته شان شما را صدا می زنند!

خوب می دانم که مرا نیازی به گفتن این حرف های غمگین نیست، چرا که شما در چشم هایتان روشنایی است، که اینها را می بینید!

ای منتهای مهربانی! هر روز جمعه عاشقان منتظر آمدنت هستند و ثانیه ها را به خاطر دیدنت می شمارند، چرا که همهء هفته به امید جمعه می مانیم و هنگامی که جمعه فرا می رسد، زمین و زمان بوی تو را می دهد، اما غروب جمعه دلم را می شکند و هنگامی که جمعه می رود دلم می گیرد، چرا که روزی که وعده داده ای که خواهم آمد، بدون تو سپری می شود!

ای محبوب دل ها! تمام هستی ام را خاک قدمت می کنم تا شاید نظری به جادهء دلم بیندازی! چرا که تو آفتاب یقینی، که امید فرداها هستی! تو بهار رویائی که مانند طراوت گل سرخ می مانی و نرم و سبز و لطیفی تو معنی کلمات آسمانی، هستی ای که دست هایش برای آمدنت به زمین دعا می کند!

ای تجسم مهربانی! غیرت آفتاب و جلوهء زیبایی ماه تو را توصیف می کنند و نفس آب تو را معنی می کند و نبض خورشید تو را وصف می کند! خوب می دانم که تو می آیی! آری! تو می آیی همانطور که وعده کرده ای و آنگاه است که انتظار را از لغت نامه ها پاک خواهیم کرد!

ای عزیز دل زهرا! دل را کلبهء تو ساخته ام در حالی که با گل های بهاری مزین است! در گوشهء آن آئینهء طلایی قلب را، که اشعه های زرین خورشید، وجودم را یاقوت جلادهندهء خود ساخته است، جای داده ام و فرشی از چمن که تار و پود آن امید و انتظار است بر پهنای آن گسترانده ام! در کنار آئینهء دلم روبروی پنجره، شمع جانم را در شمعدانی قدیمی که گوشواره های زمردگون استقبال بر گوش کرده است، قرار داده ام تا بیایی و با نور جلالت روشنش کنی و عطر مست کنندهء یاس را بر فضا پاشیده ام! دسته گلی از گل های خلوص را که پروانگان چشم به راه با روبان قرمز رنگ محبت محکمش کرده اند، در گلدان بی قراری گذاشته ام و پیچک ها، تاجی از عشق بر سر کلبه نصب کرده اند و بلبل، انگشتر فیروزهء التماس را بر حلقه آویزان کرده و با چشمانی معصوم و با حالتی نزار می گرید، به امید دیدار!

به سروهای سرکش دلم صبر را آموختم تا بیایی! چشم در چشم، رو به رو، در انتظار، انتظاری محو از گل رخسارهء صبا تا بیایی و من شهری از پیغام گیرم و سر تا پا لباس عزم بزم پوشم و بر پیشانی لبخند حک کنم سپیدی یاسمن را! و بکارم نهالی سر تا پا شعف و جویباری سرشار از می الست...!

ای یوسف زهرا! ای خورشید رخ بر کشیده در پس ابرهای سیاه، این سفر کردهء هجران گزیده، تا کی تو همچنان در غیبت و ما این چنان در هجران!

ای عزیز! ای پیشوای محرومان، ای اخرین امید، دیدگان جستجوگر ما بر دروازهء سحر قامت تو را منتظر است!

ای مهدی جان! ای رأیت رسول خدا بر دوش، ای شمشیر حیدر بر کف، ای عصای موسی در دست، ای خاتم سلیمان در انگشت، ای شکوه عیسی را واجد، ای صبر ایوب را صاحب، چه دشوار است که سخنان همه را بشنویم و گوشهایمان از صدای دلنشین تو بی بهره بماند!

ای قائم! ای یادگار خدا بر زمین، ای قرآن ناطق خدا، ای زادهء یاسین و طاها، ای فرزند صراط مستقیم، ای تسلی زهرا، ای پور عسگری، ای پایگاه مهر و محبت و ای اسطورهء ایثار، برای دیدنت از کدامین کوچه بیایم؟! آخر در انتظار مقدم پاکت نشسته ایم، دستمان گیر و رخ بنما و این شب جور را به صبح پیروزی بدل نما! بیا که دیرگاهی است که پروانه، شوق بال زدن بر گرد شمع را ندارد و پرستو لانه اش را پیشکش تاریکی ها نموده است! تیغ در دست من است و امید در پنجه های تو گره خورده، جام من از شراب مست ایمان تهی است و ساغر تو گلگون! بیا که سرمایه هایمان اندک است! بیا که اکنون بر دوش هایمان باری به سنگینی غروب های مکرر است و خورشید، انتظاری بی تاب برای طلوع دارد!

آه! که دیگر مرا یارای چیدن گل انتظار از گلدان تنگ دلم نیست! جهان نثار قدومت باد!

پس ای تمام زیبایی!

بیا تا برای همیشه فریاد رس عاشقان موعود باشی!!!...

یا رَبَّ الحُسَینِ، بِحَقَّ الحُسَینِ، اِشفِ صَدرَ الحُسَینِ بِظُهُورِ الحُجَّة

ای مفخر آدینه ام

من عاشق دیرینه ام

عشقت شفای سینه ام

مهدی بیا مهدی بیا...!!!

دست من و دامان تو

جان جهان قربان تو

چشم من و احسان تو

مهدی بیا مهدی بیا...!!!

ای دلبر دور از نظر

ای شاهد والا گوهر

ای منتظر ای منتظر

مهدی بیا مهدی بیا...!!!

اندر سر راه تو من

صبر و تأمل تا به کی

هجرت تحمل تا به کی

این غم تقبّل تا به کی

مهدی بیا مهدی بیا...!!!

اندر سر راه تو من

بنشسته ام با صد مهن

ای صاحب عصر و زمن

مهدی بیا مهدی بیا...!!!

ای سیّد و سالار من

ای حجت دادار من

ای رهبر غمخوار من

مهدی بیا مهدی بیا...!!!

ما همه در انتظاریم، در انتظار فرجت...!!!

آخ! که چه زیباست این عشق! البته اگر بخواهیم عاشق واقعی باشیم و بمانیم!!

parnianemajnoon — Fri, 01 Sep 2006 19:38:50 GMT

تا حالا قفسهء سينه را که ديدید؟! اگر نديدید، اينبار دقت کنید! چرا که اين قفسهء سينه یک حکمتی دارد...!

خدای مهربانم وقتی آدم را آفريد، سينه اش قفسه نداشت! تنها يک پوست نازک بر روی دلش بود!

يک روز آدم عاشق دريا شد! آنقدر که با تمام وجودش خواست تنها چيز با ارزشی که دارد، به دریا بدهد!!

پوست سينه اش را دريد و قلبش را کند و به دریا انداخت! موجی آمد و دیگر نه دلی ماند و نه آدمی...! خدای مهربانم دل آدم را از دريا باز پس گرفت و دوباره در سینه اش گذاشت! آدم دوباره آدم شد!!!

ولی...! امان از دست اين آدم!

دو روز بعد، آدم عاشق جنگل شد! دوباره پوست نازک تنش را پاره کرد و دلش را به میان جنگل پرتاب کرد! و باز نه دلی ماند و نه آدمی...! خدای مهربانم ديگر کم کم داشت عصبانی می گشت! يک بار ديگر دل آدم را برداشت و سر جایش در سینهء او گذاشت!!!

اما...! اما مگر اين آدم، آدم می گشت؟؟!

اين بار سرش را که بالا کرد، يک دل که داشت هيچ، با صد دلی که نداشت، عاشق آسمان شد! همهء اخم و عصبانیت خدای مهربانم را از ياد خود برد و دوباره پوست سينه اش را پاره کرد و دلش را به میان آسمان پرتاب نمود! دل آدم به مانند يک سيب سرخ قل خورد و قل خورد تا به دامان خدای مهربانم افتاد...!

خدای مهربانم گفت: نه دیگر! این دل دیگر برای آدم دل نمی شود!!!

آدم دراز به دراز، چشم به آسمان، بر روی زمين افتاده بود...!

خدای مهربانم اينبار که دل را سرجایش گذاشت، از آن جهت که بسیار از دست آدم ناراحت بود، يک قفس کشيد که ديگر...! بله! دیگر بس است!!

آدم که به خودش آمد، ديد که ای دل غافل! چقدر نفس کشيدن برایش سخت شده است! چقدر آن پوست لطيف روی سينه اش سفت گشته...!

بر روی سینه اش دست کشيد! و هنگامی که فهميد چه شده است، آهی کشيد...! آهی کشيد...! آنچنان که از آهش رنگين کمانی درست شد...!

و بعد آدم بی امان گريه کرد! آسمان گريه کرد...! روزها و روزها گذشت! آدم با آن قفس سنگين، خسته و تنها، بر روی زمين سفت خدا قدم می زد و اشک می ريخت!

آدم بيچاره، دانه دانه اشکاهایش را که بر روی زمين می ريخت و شکل مرواريد می گشت، را با دستانش برمی داشت و به سمت خدای مهربانم، در آسمان پرتاب می کرد! تا شايد دل خدای مهربانم برای او بسوزد و قفس را بردارد!! و اینگونه بود که آسمان پر از ستاره شد...!!

اما خدای مهربانم دلش برای آدم نسوخت!!!

يک شب آدم تصميم خودش را گرفت! چاقویی برداشت و پوست سينه اشرا پاره کرد! و ديد که خدا در زير پوستش ميله های محکمی گذاشته است!! دلش را ديد که طفلک مانند يک گنجشک در آن زير می زد و تاپ تاپ می تپید...! انگشتاش را در زیر همان میله ای که درست بر روی سينه اش بود، کرد و با همهء توانی که داشت آن را از جا کند!!

آآآآآآخ خ خ...!!! آنقدر برایش دردناک بود که ديگر هيچ چیز نفهميد و پخش زمين گشت!!

خدای مهربانم از آن بالا همه چيز را نظاره می کرد و دلش برای آدم سوخت...! استخون را برداشت و به آسمان و جنگل و دريا مالید! ناگهان همان تکه استخوان در هوا چرخيد و چرخيد، رقصيد و رقصيد...!! و بعد آسمان رعد و برق زد! دريا پر شد از موج و توفان! درختان جنگل شروع به رقصيدن کردند...!

همان تکه استخوان، آرام ارام شکل گرفت و یک فرشته شد! يک فرشته با چشمان سياه به مانند شب آسمان!

فرشته جلو آمد و بر روی چشمان بستهء آدم دست کشيد! آدم که چشمانش را باز می کرد ، ابتدا هيچ چیز نفهميد! دائما" چشمانش را ماليد و ماليد و نگاه کرد!! فرشته را که ديد، با همان يک دلی که نداشت، نه! با صد تا دلی هم که نداشت عاشق فرشته شد!!! همان قدر که عاشق آسمان و جنگل و دريا شده بود! نه....! خيلی بيشتر...!!!

بر روی پاهایش ایستاد و فرشته را نگاه کرد! دستش را بر روی دلش گذاشت! همان جا که استخون را کنده بود! و خواست دلش را در بيارود و به فرشته بدهد!! اما دل آدم که از میان آن ميله ها درنمی آمد...! بايد دو، سه تای ديگر از آنها را هم از جای خود جدا می کرد! وقتی دستش را به زیر استخون قفسهء سينه اش برد، فرشته آرام ارام جلو آمد! دستانش را باز کرد و آدم را بغل کرد...!!!

سينه اش را به سينهء آدم چسباند!! خدای مهربانم با يک لبخند بر روی لبانش از آن بالا فقط نگاه می کرد!!!

آدم فرشته را بغل کرد! دل آدم آرام آرام نصف گشت و آرام آرام به درون سينهء فرشته خانم خزيد! فرشته سرش را بالا آورد و به چشمان آدم نگاه کرد...! آدم با چشمانش می خنديد!! فرشته سرش را بر روی شانهء آدم گذاشت و چشمانش را بست...!

آدم پنهانی به آسمان نگاه کرد و از اعماق دلش دست خدای مهربانم را بوسيد...!!

آنجا بود که برای اولين بار دل آدم احساس آرامش کرد....! خدا پردهء آسمون را کشيد و آدم را با فرشته اش تنها گذاشت...!!!

من هم همهء آدم ها را با فرشته اشون تنها می گذارم...! خوش به حال آدم و فرشته اش!!

خدایا! خدای مهربانم!

منم یک فرشته، از بین همهء فرشته هایی که روی زمین هستند! یعنی می شود منم آدم خودم را روزی پیدا کنم؟! همان آدمی که فرشتهء من می شود! همان آدمی که من را به تو می رساند؟!!

می دانم...! می خواهم...!

parnianemajnoon — Sun, 27 Aug 2006 13:52:18 GMT

می دانم آن طرفتر کسی هست که؛ دوستم می دارد...!

و می دانم که نمی داند که من می دانم!!

می دانم آن طرفتر کسی هست که؛ می توانم دوستش بدارم...!

همان طور که خود می خواهم و همان طور که او!!

می دانم آن طرفتر چیزی در کمین است که همه چیز را نابود خواهد کرد...!

می دانم آن طرفتر سفری در پیش است که من دوست نخواهم داشت...!

می دانم آن طرفتر لحظه هایی خواهند بود که گریه و خون توفیری نخواهند داشت...!

می دانم آن طرفتر احساساتیست که بازیچهء دست روزگار خواهد شد...!

می دانم آن طرفتر دل هایی هستند که خواهند شکست و سرخ خواهند شد...!

می خواهم آن طرفتر بتوانم شجاع تر باشم...!

می خواهم آن طرفتر بتم را بپرستم و قربانیش شوم...!

می خواهم آن طرفتر او باز مرا خواهش کند...!

می خواهم آن طرفتر او باز بگوید که دوستم دارد...!

می خواهم آن طرفتر من مست باشم و او مست باشد و ساقی و می قاضی...!

می خواهم آن طرفتر ما بالاخره با یکدیگر باشیم و تنهایی هایمان را قسمت کنیم!!!

خدایا! پروردگارا! الها!

کجاست آن کسی که می دانمش و می خواهمش...؟!!

هر جا که هست و در هر موقعیتی که هست، او را به سلامت دارش و یاریش کن!!!